Sada enreda

Hace años, la coral de la Sociedad de Sada fue invitada para dar un concierto en la ciudad de Montilla (Córdoba) y la persona encargada como componente de la coral de dirigir unas palabras al público allí congregado hizo un discurso en castellano ensalzando la música, el vino, el arte y sobre todo el sol y la luz de Andalucía. Florita, que fue la encargada de hablar, terminaba con unas palabras en gallego:

A xente galega somos un pobo que canta. Canta, grita, canta e chora. Chora cando canta e canta cando chora.

Os aturuxos, berros agudos, fortes e prolongados, prehistóricos medios de comunicación quizáis, emítense en sinal de alegría nas festas e foliadas ao son da gaita mentres se realizan labores agrícolas. Os nosos cantos populares nacen destes aturuxos e dos sons da gaita ou a gaita naceu destes cantos e aturuxos, non o sei. Son -como todo canto popular- sinxelos, simples, tal vez non moi polifónicos, reflicten a propia vida do pobo, e nacen do amor, do amor a todo, á muller, á vida, á terra e aos campos, ao mar, ao ar da morriña das penas ou das alegrías, e as letras, en gran parte, son mostra da picardía, da retranca e a característica do ser galego.

Na nosa identidade vital, da que son especial reflicto os nosos cantos, debe de ter moita influencia a luz natural. Percibo sempre esta sensación cando teño a sorte de estar entre vostedes. A luz do nacemento tamén debe subir do sur, e como vostedes son do sur, non a deixan chegar ao norte. Quédase aquí.

Recordando a Flora Ramos (Florita)
por María Babío Tie